The present subjunctive (مضارع التزامی)

The form

Take the imperative and add the personal endings. It is the present tense with بـ instead of می‌.

The negative replaces بـ: نروم، نخوری، نکنند.

Two verbs are irregular: بودن gives باشم، باشی، باشد..., and داشتن uses the participle, داشته باشم.

When you need it

The subjunctive is the form Persian uses wherever English would use "to ...", "that ...", or a modal.

باید never changes: باید بروی، باید برویم، باید بروند.

Compound verbs drop بـ

• باید کار کنم. — I have to work.
• می‌خواهم صحبت کنم. — I want to talk.
• شاید تلفن بزند. — Maybe he will call.

Two verbs, two endings

Both verbs in the sentence are conjugated, and both point at the same person:

• می‌خواهم بروم. — literally "I want I go".
• می‌خواهد برود. — He wants to go.
• می‌خواهم که تو بروی. — I want you to go.

Watch out as an English speaker

• There is no infinitive after a modal: ✗ می‌خواهم رفتن. / ✓ می‌خواهم بروم.
• باید takes the subjunctive, not the present: ✗ باید می‌روم. / ✓ باید بروم.
• Same after می‌توانم: ✗ می‌توانم می‌آیم. / ✓ می‌توانم بیایم.
• داشتن is irregular here: ✗ باید دارم. / ✓ باید داشته باشم.

Example dialogue

می‌خواهی با ما بیایی؟ — Do you want to come with us?
باید اول کارم را تمام کنم. — I have to finish my work first.
شاید بتوانی بعد از ناهار بیایی. — Maybe you can come after lunch.
امیدوارم وقت داشته باشم. — I hope I will have time.